14 comments on “Hun savner huden min

  1. Du får meg seriøst til å grine.Ein måndag morgon klokka kvart på ti.Eg veit ikkje heilt kva det er som gjer at tårene kjem.Er det at du endeleg let deg elske?Eller er det måten du fortel om din kjærleik, samstundes som du er ærleg til botnars om mangelen på dei rette kjenslene?Eg trur tårene vilde ha kome uansett, same om det vore Per, Pål eller Espen som hadde skrive dette til Kari, Mari eller Arne.All mogleg lukke og signing over Dykk båe! Den rette kjem neppe rekande på ei fjøl. Eller ridande på ein kvit hest. (Eg innser at eg er undantaket i so måte…;) Men om det er noko slikt som den rette, eller rettare sagt DEI rette, so er det mogleg å finne vedkomande. Ein stad. Ein gong. Og når det skjer, skal eg vera den fyrste til å glede meg i lag med Dykk. Vonar eg.»If You’re a poet and You know it. clap Your hands…»

  2. Hey.Av alt ein skal oppleva. No har eg fått ein vaksen mann til å grina og. Det syner jo at livet er eit eventyr.Dette med å koma rekande og ridande, trur eg faktisk på. Det var det ho gjorde. Eg såg ikkje etter ho, men ho kom likevel. Jesus kom og rekande, spikra på ei fjøl, han som var snikkar og alt. So då er vel det meste mogeleg. Inkludert kjærleik.

  3. Eg las: ho saknar hunden min. Vel det gjer jo eg og… Det andre sakne kjenner eg jo og til. (vel ikkje DIN hud da). Men det er litt godt når begge saknar…

Kommentér!

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s